قوله : هذا اذا كانت حاملا : مشار اليه [ هذا ] عدم جواز قسمت خانه‌اى كه زن مطلّقه در آن سكنا دارد مىباشد و ضمير در [ كانت ] به [ مطلّقه ] راجع است . قوله : و قلنا لها السّكنى : ضمير در [ لها ] به [ مطلّقه ] راجع است . قوله : مع موته : يعنى مع موت المطلّق . قوله : كما هو احد القولين : ضمير [ هو ] به حقّ السّكنى براى زن مطلّقه راجع است . قوله : و اشهر الرّوايتين : مؤلّف گويد : در اين باب دو دسته از اخبار وارد است برخى دلالت بر ثبوت نفقه داشته و بعضى ديگر آن را نفى و سلب نموده است . مرحوم شارح فرموده‌اند : اخبارى كه آن را نفى و سلب كرده اشهر مىباشند و ما در اينجا از هركدام دو روايت نقل مىنمائيم : امّا اخبارى كه نفقه را ثابت و واجب مىدانند : 1 - محمد بن يعقوب ، از محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از على بن حكم ، از علاء بن رزين ، از محمد بن مسلم ، از احد الصّادقين عليهما السّلام قال : المتوفّى عنها زوجها ينفق عليها من ماله . ( وسائل ج 15 ص 235 ) 2 - محمد بن يعقوب ، از محمد بن يحيى ، از احمد ، از حسين بن سعيد ، ان نضر بن سويد ، از هشام بن سالم ، از سليمان بن خالد قال : سئلت ابا عبد اللّه عليه السّلام عن المرأة توفّى عنها زوجها ، اين تعتدّ ، فى بيتها تعتدّ او حيث شاءت ؟ قال ، حيث شاءت الحديث . ( وسائل ج 15 ص 235 )